Pierwsza wiadomość może stanowić duże rozczarowanie dla wielu fanów Cold Meat. Mortiis, który przyciągnął do wytwórni rzesze metalowego luda oficjalnie rozstał się z Rogerem i prowadzi pertraktacje w sprawie wydania najnowszego dzieła "Stargate" z bliżej nieokreśloną "duża metalową wytwórnią". Ja osobiście nigdy zbytnio nie szanowałem człowieka, który w celu lania kultu przyprawiał sobie plastikowe uszy i nos, a który od samego początku romansu z Cold Meat był tej wytwórni najsłabszym ogniwem. Dla tych jednak, którzy mimo to rozpaczają przytoczę co kilka dni temu powiedział sam Roger K.: Nie mamy do siebie wzajemnie żalu. Mieliśmy nadzieję wydać "Stargate", a sam Mortiis przynosił po prostu dużo pieniędzy. Teraz wracamy do lodówki gdzie nasze miejsce. Oczekujcie najgorszego! To najgorsze pojawia się między innymi w postaci trzech ekstremalnych albumów, jakie w ostatnim czasie wydała Cold Meat oraz jej oddział Death Factory. Najzimniejszym kąskiem jest rzecz jasna 
którego najnowsze wydawnictwo nosi tytuł "Greatest Death". Nie jest to bynajmniej album nowy jeśli chodzi o daty powstania zawartych na nim utworów. W 1990 ukazał się limitowany do 500 egzemplarzy longplay "Great Death". Jego wznowienie na kompakcie w 1995 zawierało dodatkowy krążek "Greater Death", który nie był dostępny oddzielnie. Przepięknie wykonany box zawierał również kupon na trzecią część trylogii, którą otrzymali jedynie posiadacze dwu poprzednich. "Greatest Death" jest swego rodzaju wyborem najlepszych utworów z tej nekronomicznej trylogii, na które głosowali szczęśliwi posiadacze unikatu. Oczywiście pojęcie "najlepszy" traci w tym przypadku swoje podstawowe znaczenie, gdyż "Greatest Death" to 77 minut death ambientu stojącego na granicy dźwiękowego koszmaru, czystego noisu i muzyki totalnej. Jednocześnie jest to bodajże najlepsze wprowadzenie w manifest tego, który panuje nad coraz rozleglejszym imperium Cold Meat.  to Kevin Tomkins i Paul Taylor, których wznowiony album recenzowałem kilka numerów temu. Ich najnowsze dzieło, "When Pornography Is No Longer Enough", czyni nawet z Brighter Death Now całkiem klarowną muzykę - nie na darmo we wczesnych latach 80-tych Tomkins przyczynił się do najbardziej ekstremalnych z istniejących nagrań WHITEHOUSE . Nowy album podzielony jest na 8 utworów: wstęp oraz siedem właściwych tracków zamiast tytułów nazywanych kolejnymi ofiarami i rodzajami śmierci, jaką umierają. W odróżnieniu od całej masy metalowych bandów, które zajmują się tym tematem wstawiając do swoich utworów krzyki ofiar (najczęściej kobiet - ciekawe czy fanki metalu kiedykolwiek się zastanawiały na implikacjami takich zabiegów?), na "When Pornography.." nie ma ani jednego głosu ofiary, chyba, że szalejącą ścianę elektronicznego przesteru i sprzęgu uznać za dźwięki bólu. Wszechobecne są natomiast monologi zabójcy/ów. A te przyprawiają o ciarki trzy razy szybciej niż wyimki z horrorów klasy "C". W podobnych do SUTCLIFFE JUGEND klimatach obraca się amerykański 
założony w lutym 1996 przez Johna Balistreri, swego czasu członka INTRINSIC ACTION. Nieprzenikniony, aczkolwiek pozbawiony maniakalnych wrzasków, noise wypełnia prawie 60 minut jego kompaktowego debiutu "The Pleasures of Death". Jako artysta graffiti i rezydent Nowego Jorku Balistreri miał aż zanadto okazji do styczności z nieoficjalnym życiem metropolii i jego mrocznymi strefami. "The Pleasures of Death" poświęcona jest seryjnym zabójcom oraz ich ofiarom - sam krążek ozdobi kilkanaście nazwisk schwytanych lub nigdy nie ukaranych morderców. Do ich psychologii odnoszą się również umieszczone na wkładce słowa - te faktycznie wypowiadane na płycie niemal zlewają się w jedno z patologicznym tworem, który sam autor nazywa "True Crime Electronics". I żeby nie było złudzeń - ani Balistreri ani Karmanik tego rodzaju działań nie pochwalają, ale nikt jeszcze nie zabronił opowiadać o życiu. (Cold Meat Industry; P.O. Box 1881, 58117 Linkoping, Sweden) BRIGHTER DEATH NOW Innerwar (Cold Meat) BRIGHTER DEATH NOW Pain in Progress (Cold Meat) SUTCLIFFE JUGEND We Spit On Their Graves (Cold Spring)
|
 |