Do powyższej dwójki dołączali w różnym czasie inni muzycy. Stephen Thrower był członkiem zespołu od około 1986 do 1991. Przedtem był on członkiem zespołu POSSESSION, z którym nagrał co najmniej jeden album („The Thin White Arms, Obtusely Angled At The Elbow, Methodically Dipping and Emerging” 1984) dla A-Mission Records. Otto Avery jest wymieniany w składzie na albumach „Gold is the Metal” i „Love’s Secret Domain”; Sleazy twierdzi jednak, że nie brał on udziału w tworzeniu muzyki i stanowił jedynie dobry dodatek do materiałów prasowych. Co więcej, John Balance używał rzekomo tego imienia jako pseudonimu. Drew McDowall pracowała z zespołem w przeciągu kilku ostatnich lat, zaś w 1995 została „mianowana” oficjalnym członkiem (a raczej członkinią) COIL. Integralną cześcią muzyki zespołu jest także Danny Hyde, producent, którego udział w nagraniach przyniósł mu przydomek „tajemniczy trzeci członek COIL”. Oprócz powyższych COIL współpracowali z takimi artystami jak Rose McDowall (znaną ze współpracy z CURRENT 93), Mark Almond (założyciel popowo-syntetycznego SOFT CELL), Gavin Friday, Clint Ruin aka FOETUS aka Jim Thirlwell, oraz Anne Anxiety, która swego czasu nagrywała z CRASS. Ponadto od 1994 COIL zaczął wydawać albumy pod szeregiem innych nazw wśród których znajdują się THE ESKATON, ELpH, BLACK LIGHT DISTRICT, WORMSINE, ROSA MUNDI, TRIAL BY MUSIC, 2012 oraz LIFESTYLE.

Niezwykle trudno mówić jest o muzyce COIL, gdyż w ciągu 15 lat istnienia zespołu przybierała ona różne formy, które zawsze były jednak częścią jednej wizji, o której tak mówi Balance: „Nie chcę brzmieć pompatycznie, ale COIL ma tworzyć świętą muzykę. Nie chodzi tu jednak bynajmniej o jakieś mesjanistyczne role jakie mamy do odegrania, ale o fakt, że moim zdaniem każda dobra muzyka powinna zmieniać ludzkie umysły”. Jakiekolwiek dokładniejsze opisy wypełniłyby cały magazyn, ale dość stwierdzić, iż spektrum muzyczne grupy rozciąga się pomiędzy pozornie tradycyjnymi utworami i spustoszonymi trackami wypełnionymi pojedynczymi dźwiękami. Pomiędzy nim znajdują się szerokie pola eksperymentów zarówno z instrumentami tradycyjnymi oraz głosem ludzkim jak i wszelkimi formami elektroniki. W działalności zespołu można bardzo, ale to bardzo prowizorycznie wyróżnić trzy okresy: ‘post-industrialny’ trwający do około 1989 i kończący się utworami „Another Brown World” i „Contains A Disclaimer”, ‘techno/house’, którego szczytowym osiągnięciem był album „Love’s Secret Domain” oraz seria remiksów takich jak „The Snow” czy „Windowpane”, oraz ostatni, ‘ambientalno-izolacjonistyczny’, rozpoczynający się mniej więcej w czasie „How To Destroy the Angels”. Jak zaznaczyłem takie rozróżnienia są bardzo umowne ze względu na eklektyzm twórczości COIL. Utwory ambientalne przewijają się na ich wydawnictwach od samego początku, zaś nawet w samym środku swojej fazy ‘house’ tworzyli oni takie tracki jak „Airborne Bells” czy „Dark River” utrzymane w bardzo post-industrialnym duchu. W swoich poszukiwaniach muzycznych COIL byli prekursorami całego ruchu post-techno (najlepszym przykładem jest tu SCANNER i jego miksowane podsłuchiwane rozmowy, którą to technikę Christopherson stosował już w czasach THROBBING GRISTLE) oraz izolacjonizmu, radykalnej odmiany ambientu.

Oddzielną dziedziną działalności jest współpraca z innymi artystami, która przybiera rozmaite formy od wspólnych kompozycji do miksowania utworów przez Balance’a i Christophersona. Jednym z najbardziej znanych bandów miksowanych przez COIL jest NINE INCH NAILS, dzięki któremu zespół stał się znany wśród tradycyjnie metalowej i alternatywnej publiki. Oddzielnym aspektem tego anglo-amerykańskiego mariażu jest kontrakt z wytwórnią Trenta Reznora, Nothing wydającą i dystrybutującą COIL w Stanach Zjednoczonych. Inne nie mniej szanowane nazwy to Boyd Rice i NON, CURRENT 93 (na którego wielu płytach pojawia się Balance), SCORN, TACTILE czy PSYCHIC WARRIORS OF GAIA. Wśród zespołów z którymi COIL planuje kolaborować w najbliższym czasie znajdują się AUTECHRE, ATOM HEART i DOWNLOAD oraz tacy artyści jak Bill Laswell i Tetsu Inuoe.

Balance i Christopherson są również autorem kilku soundtracków do filmów angielskiego reżysera Dereka Jarmana oraz ostatnio do filmu „Frisk”. Kultową pozycję zdobył sobie także niewydany przez długi czas i rzecz jasna nieuwzględniony w filmie soundtrack do „Hellraiser”, który moim skromnym zdaniem jest sto razy lepszy niż ten znany wszystkim fanom filmu. Oprócz powyższych Christopherson był autorem bliżej nieokreślonej liczby telewizyjnych reklam przemysłowych, których ścieżki należą do rarytasów wśród fanów COIL oraz szeregu video clipów takich zespołów jak MINISTRY, NINE INCH NAILS, FRONT 242, RAGE AGAINST THE MACHINE i VAN HALEN (!).

Od wielu lat COIL są zaliczani do kręgu zespołów związanych z londyńską World Serpent Distribution, głównie ze względu na muzyczne powiązania kolaboracyjne oraz faktyczną dystrybucję gdyż stylistycznie Balance i Christopherson są bardzo oddaleni o CURRENT 93, NURSE WITH WOUND, SOL INVICTUS czy DEATH IN JUNE. O których zresztą też będziecie czytać w „AntiMusick”.