Jakaż to ulga recenzować coś, co możecie bez żadnego problemu kupić na licencyjnej kasecie. Samego zespołu nie trzeba chyba nikomu przedstawiać, zresztą jest to już drugie wystąpienie Micka Harrisa w tym numerze. O SCORNIE mówiło się raczej dużo, ale cała prasa, a szczególnie podążająca za nim w niezbadane regiony metalowa jej sekcja, jakby zupełnie nie zauważyła, że jego jedyny obecnie już członek nie tylko wieki temu opuścił regiony znane kultersom i wypierdowcom, ale, że obecnie porusza się coraz szybciej ku rejonom muzycznym bliskim LULL i izolacjonizmowi. Oparty na miksowanych bębnach ‘ambient dub’ Harrisa z płyty na płytę staje się coraz bardziej minimalistyczny. Gdyby zestawić ze sobą debiutancki „Vae Solis" i „Logghi Barogghi", łatwo byłoby wziąć te albumy za dzieła dwu, jakże od siebie różnych, artystów. W porównaniu z hałaśliwie industrialnymi „Vae Solis" czy „Lick Forever Dog" „Logghi Barogghi" nie zawiera już praktycznie nic poza bębnami, okazjonalnymi zmiksowanymi wokalami i minimalnymi tłami dźwiękowymi. Co jakiś czas pojawiają się też jakieś kwarki efektów, ale niepodzielnie rządzi tu tylko dubowy bęben. Te prawie 60 minut nie są dla poszukiwaczy monumentalnych wrażeń. „Logghi Barogghi" to rytmiczna kraina, w ktorej nie jest ani źle ani dobrze. Jest nijak. Posmakujcie to słowo - nijak. Przyjemne, prawda?